This is a protest...life

 Przychodzą takie dni, masz dość, chociaż nie wiesz czego. Wszystko, każda najmniejsza rzecz staje się  zbyt trudna i wymaga zbyt wiele energii. Czas przecieka Ci przez palce i nie potrafisz go zatrzymać, choćby na najkrótszą chwilę. Wtedy przychodzą myśli- co poszło nie tak? Nie wydarzyło się przecież nic spektakularnego. Dzień po dniu, dzień po dniu, dzień... no właśnie. Stop, kropka, wykrzyknik! Czy to nie tutaj leży problem?

Czasem myślę sobie, że aż wstyd się przyznać ile czasu zajęło mi zrozumienie tego problemu. A to przecież tak banalne. Tak łatwo zagubić się w życiu jeśli stracisz TEN punkt na horyzoncie. Przestajemy istnieć  w swoich własnych maskach. Chcemy być perfekcyjni, utalentowani i wyjątkowi. Żeby każdy dzień wyglądał jak prosto z Instagramowego profilu. W tym momencie właśnie pojawia się zaskoczenie – życie tak nie wygląda! A gdyby tak przestać grać i zacząć żyć swoim życiem? Czy tak w ogóle można? Okazuje się , że owszem, jest to całkiem wykonalne. 

A dowiedziałam się tego między innymi za sprawą mojego spotkania z Derekiem Zanettim i jego projektem The Homless Gospel Choir.

Szczerze mówiąc początkowo nic nie wskazywało na to, że będzie to chwila, która zapadnie mi szczególnie w pamięci. Przyjechałam na koncert innego zespołu. Nawet nie do końca wiedziałam, że będzie jakikolwiek support ani kto go zagra. Nie wszystko pamiętam z tego wydarzenia, w końcu minęło już od niego 5 lat (!). Ale doskonale pamiętam emocje, jakie mi towarzyszyły. Na początku zdziwienie. Derek wszedł na scenę sam, z jedynym instrumentem – akustyczną gitarą. Przez krótki moment sądziłam, że to dalsze próby nagłośnienia. Nie żeby to był koncert filharmoników wiedeńskich, ale nawet jak na standardy punk rockowego koncertu wyglądał raczej jak członek ekipy technicznej, niż muzyk. Później było tylko więcej konsternacji. Używając kilku akordów i prostych słów powiedział więcej niż wszyscy ci „mądrzy” ludzie z telewizji i innych źródeł masowego przekazu. Każdy nowy utwór poprzedzało stwierdzenie „This is a protest song” i kilka słów o inspiracji do jego powstania. A sposób, w jaki Derek opowiadał o swoim życiu, problemach, rzeczach z którymi się nie zgadza i tych, które pomogły mu odnaleźć siebie sprawiały, że każdy ze słuchaczy czuł się częścią jego zespołu. Ja osobiście byłam w ciężkim szoku jak bardzo odważnym trzeba być człowiekiem, żeby wyjść na scenę i nie ukrywając niczego opowiadać o swoich słabościach. W końcu każdy z nas stara się je schować przed światem jak najgłębiej. Ale taka jest właśnie muzyka The Homless Gospel Choir, prawdziwa do bólu. Z tej szczerości powstała na koncercie niesamowita więź między Derekiem a publicznością. Najlepszym tego przykładem był moment, kiedy postanowił zejść ze sceny i grać między ludźmi, bo wszyscy byliśmy w tamtym momencie równi sobie. Nie znam drugiego człowieka, który z taką dawką humoru mówiłby o rzeczach tak ważnych i tak trudnych jak depresja, alkoholizm, nierówności społeczne i brak tolerancji. Z relacji innych wiem także, że nie tylko ja wyszłam z klubu tamtego wieczoru z przeświadczeniem, że nie tylko mam prawo, ale i obowiązek mówić głośno o tym, z czym się nie zgadzam.    

Właśnie dlatego dla mnie muzyka to nie tylko przyjemna forma spędzania wolnego czasu. To przede wszystkim filozofia i sposób na życie. Dzięki niej poznałam ludzi, takich jak Derek, którzy w znacznym stopniu uformowali mój sposób postrzegania świata. Nie dlatego, że przejęłam czyjś punktu widzenia, ale dlatego, że dzięki nim odkryłam, że mam swój własny. I wszystkim życzę spotykania na swojej drodze takiej inspiracji do bycia lepszą wersją, ale siebie, nie innych.

Well you came here with nothin'

So that's how you'll go

No money, no cars, and no fancy clothes

There were tears when you got here

And tears when you leave

And I might not know much

But this I believe